31

JANUARI, 2018

Ik heb High School Musical 1, 2 én 3 gezien

Als puber van 16 jaar zei ik trots en met volle overtuiging dat ik fan van High School Musical was. Er zat geen schaamte in. Ik keek High School Musical en de wereld mocht het weten. De wereld was dan Hoorn. Hoorn was dan de middelbare school. En de middelbare school waren dan weer wat specifieke mensen met wie ik omging. En een deel van die specifieke mensen waren weer mensen die goed scoorde op de lijst van coole pubers.

Hoe dan ook: Ik heb High School Musical 1 gezien en ik heb High School Musical 2 gezien. Samen met vrienden keek ik naar de dansende tieners terwijl de muziek luid uit de speakers kwam. Als instagram of snapchat toen al bestaan zou hebben, zouden we een selfie gemaakt hebben met de hashtag noshame eronder. No shame at all.

Ook High School Musical 3 heb ik gezien. Bij de derde film was ik inmiddels al 18 jaar oud en was mijn backpack ingepakt voor mijn reis naar Australië, maar kijken deed ik.

Vanessa Hudgens had de hoofdrol en ik was verliefd. Haar kuiltjes… haar kuiltjes… haar kuiltjes. Wat had zij toch mooie kuiltjes in haar wangen. Alles wat er mis is met films en de (schoonheids)idealen die zij uitdragen, was hier ook mis. Heel erg mis. Maar wat vond ik Vanessa toch mooi. En wat genoot ik.

Zó zoetsappig. Zó cheesy. Zó cliché. Zó fout. Zó voorspelbaar. Zó on-ge-lo-fe-lijk lekker!
Via LimeWire wist ik de soundtracks te downloaden. Zonder schaamte stond het op mijn iPod. Zonder schaamte speelde ik het af. Zonder schaamte zong ik mee van wat ik mee kon zingen (ik vergeet namelijk praktisch alle lyrics, áltijd). High School Musical bracht mij door mijn middelbare schooltijd. We’re all in this together, toch?

De jaren verstreken. Ik werd wijzer. Ik leerde van de wereld. Ik leerde van mijn studie. Ik leerde culturele normen en waarden beter in te schatten. Ik leerde wat wel gepast was en wat niet gepast was. Ik leerde wat je wel en niet leuk moest vinden volgens de etiquette. Ik leerde wat je wel en niet moest zeggen. Ik leerde …

En dat alles bracht mij…

Tien jaar later.
Samen met mijn broertje ga ik naar de film. Dat doen we af en toe. Dan komt hij naar Amsterdam, gaan we wat eten, lopen we een rondje door de stad en pakken we afsluitend een filmpje. Hij kiest altijd de film uit die we gaan zien. Deze keer koos hij voor The Greatest Showman.

The Greatest Showman is een musical film. Om de juiste indruk te krijgen over wat het is, hoef je alleen maar hier naar te luisteren en dan begrijp je het wel. De film is dan ook precies wat je er van kan verwachten: zoetsappig, cheesy, cliché, fout en voorspelbaar. Natuurlijk werd ik ook op slag verliefd op Anne Wheeler, maar dat totaal terzijde.

In het begin van de film, dacht ik: wat doe ik hier? De etiquette, de normen en waarden, mijn cultuur, mijn heerlijke elitaire gedachtes spookte door mijn hoofd. Ik weet zeker dat ik zelf nooit een kaartje voor deze film gekocht zou hebben. Ik weet zeker dat mijn vrienden het bij voorbaat al een slechte film zouden vinden. Ik weet zeker dat er veel mensen zullen lachen als ik zeg dat ik genoten heb van de film. Maar tijdens de film realiseerde ik mij steeds meer dat ik misschien iets overdrijf. En dat ik nog wel wat kan leren van mijn broertje: waarom de schaamte?

Camiel kent geen schaamte en dat heeft hij ook nooit gekend. Bewonderingswaardig. Als er iets is wat ik van hem kan leren, is het volhouden. Doorgaan in hetgeen wat je gelooft. Dicht bij jezelf blijven. Vertrouwen op je gevoel. Ik dacht dat ik daar goed in was, maar hij spant de kroon.

Camiel vond de film fantastisch. Mijn eerste reactie was dat ik het af en toe wel een beetje cheesy vond. En op het moment dat ik dit zei, wist ik dat ik dit niet had moeten zeggen. Want waarom? Dat het cheesy is, ligt er zó dik bovenop. Waarom moet dat gezegd worden?

Iedereen weet dat deze film een show is. Iedereen weet dat het geen ‘goede’ muziek is. Iedereen weet dat de film een dikke fuck you is naar iedereen die hier kritisch op wil zijn. Een dikke fuck you naar ons als society. Een dikke fuck you naar de critici.
Maar eerlijk is eerlijk: ik genoot, ik kreeg er energie van, ik hield er een verdomd goed gevoel aan over.

De muziek bleef maar doorgaan. De beelden bleven maar komen. En alles wat je verwacht dat er gaat gebeuren, gebeurt er ook. Ergens ook wel een verademing. Dit in tegenstelling tot al die films waar één of ander hert in voorkomt op de meest bizarre manieren en er tien diepere lage zijn waar je maar moeilijk door heen komt (On Body And Soul, The Killing of a Sacred Deer, Three Billboards Outside Ebbing én Bambi natuurlijk). Al dat nieuwe artistieke gelul soms.

Weet je wat? Ik zeg als 28-jarige volwassen trots en met volle overtuiging dat ik het heerlijk vond deze musical film te kijken. Af en toe mag dat. Heerlijk om mij weer even die puber te voelen van 16 jaar die durft uit te komen voor dingen waar iemand zich zogenaamd voor zou moet schamen.

Trouwens, nu ik net zo geschreven heb, terwijl ik zowel de muziek van High School Music en The Greatest Showman aan het luisteren ben, realiseer ik mij dat Zac Efron in beide films een hoofdrol heeft. Misschien heeft het toch niks met Vanessa en Anne te maken.