#15 Ik ben weer in Nederland

Ik was net 19 jaar en zat een kleine week in Australië. Dat is alweer drie jaar geleden. Sindsdien zijn er maandelijks blogs uitgekomen over mijn leven. Ik denk oprecht dat je het de titel ‘mijn leven’ mag geven. Ik heb nooit voor geld geschreven. Ik heb nooit geschreven om populair te zijn of om beter te zijn dan anderen. Ik wilde altijd mijn ervaringen delen. Ik wilde mijn gedachten delen. En ik wilde altijd aantonen dat reizen iets geweldigs is. Drie jaar is lang en ik ben er ondertussen wel achter gekomen dat reizen niet alleen maar glitter en goud is. Er zijn moeilijke tijden.

Wanneer ik mensen vertel over mijn reis, volgt er vaak maar één reactie: “Wow! That is so awesome! You’re so lucky! I wish I could do something like that!” Elke reiziger, en velen mensen die niet reizen, willen het leven dat ik heb. In het begin was mijn verhaal een verhaal waar ik graag over vertelde. Het is nogal wat, al die tijd, al die landen, een oceaan over gestoken te hebben, mijn ervaringen in Rio en overal durven te liften. Het gaf mij een bepaalde positie in de zogenaamde ‘reizigersgroep’ en ik hoefde me niet meer te bewijzen tegenover de anderen. Sterker nog, ik kreeg respect hiervoor. Maar na verloop van tijd had ik geen zin meer om elke keer weer deze verhalen te vertellen. Het is een ziek spelletje dat wordt gespeeld onder ons reizigers.

Relaties zijn van korte duur. Ik heb meer gedag gezegd tegen mensen in de afgelopen jaren dan menig mens ooit zal doen. Soms, wanneer ik wederom mijn verhaal verteld heb, krijg ik de vraag of het voor mij dan niet ondertussen normaal moet zijn om gedag te zeggen. Het is triest dat het inderdaad normaal is. Het moment dat je de mensen achter je gelaten hebt, en een andere weg inslaat, dan weet je dat je weer verder gaat. Die periode is gedaan. Van de 800 facebook vrienden die ik nu heb, zal ik nog geen 90% ooit meer zien. Het is ironisch, want wat is het mooiste van het reizen? Mensen ontmoeten. Het was het tenminste voor een lange tijd. Ook dit is iets wat steeds minder spannend aan het worden is. Ik ben er ongevoelig voor geworden. Waarom weer een gesprek aanknopen, wanneer we over een paar dagen wederom gedag zeggen? Soms wil ik gewoon niemand meer ontmoeten. Natuurlijk is dit niet altijd het geval, maar wel vaak. Ik kan dit leven niet meer volhouden, en ik denk dat weinigen dit kunnen na deze vergelijkbare tijd van reizen.

Dan is er nog de relatie met de vrouw. Het is moeilijk om een vriendin te vinden die dezelfde weg beloopt. Je weet van elkaar, vaak ook door de nationaliteit, dat het op een gegeven moment klaar is. De wegen scheiden, hoe hard je er ook voor kan vechten. Daarnaast is mijn manier van reizen iets wat door iedereen gewaardeerd wordt, maar door maar weinigen kan worden nageleefd. Zeker voor vrouwen is het iets extreems, en ik begrijp dit volkomen. De realiteit is dat relaties moeilijk zijn, zeker wanneer je weet dat er snel een einde aan zit te komen.

De derde reden, en ik beloof dat ik het hierna niet meer zal aanhalen, is dat je gewoonweg moe wordt van alles. Na een tijdje wordt alles ‘één-van-de’ dingen. Het is de honderdste kerk, het is de twintigste waterval, het is het zoveelste hostel, het is de zoveelste busreis, de zoveelste keer dat ik mijn duim omhoog gooi. Het is niet meer hetzelfde als de eerste keren. Het verliest charme en glans. Reizen is niet meer interessant. Ik ben niet gemaakt voor het reizen van plek naar plek. Ik houd van reizen en op één plek blijven, voelen en begrijpen wat er gebeurt, om vervolgens weer door te gaan. Ik denk dat langzaam reizen een betere manier van reizen is, ook omdat het vecht tegen de ‘één-van-de’ momenten. En toch, zelfs met deze manier van reizen, heb ik hier dagen dat ik niks wil. Ik wil dan alleen maar films kijken en met mijn laptop zitten, niks meer en niks minder. Ik wil het woord historisch niet horen. Ik wil geen enkele wandeling ondernemen. Ik ga laat naar bed, en heb in de vroege ochtenduren eindelijk even rust zonder anderen om mij heen.

Ik ben de afgelopen jaren onafhankelijk geweest. Ik heb ongelofelijk veel tijd alleen gespendeerd. Ik ben mezelf op momenten keihard tegen gekomen. Ik ben flexibel geweest, en ik heb constant met verandering moeten dealen. Hoe vaak kan je afscheid nemen van mensen? Voor hoelang kan je 24-uur vrienden hebben? Hoelang kan je doorgaan zonder vaste relaties? Hoelang kan je onafgebroken weg zijn van huis?

De laatste maanden, sinds ik Rio verlaten heb, heb ik duidelijke antwoorden hiervoor gekregen. Ik kan, maar wil vooral niet meer reizen op deze manier. Wellicht over een paar jaar weer, maar voor nu is het genoeg. Ik geloof niet dat mensen voor altijd kunnen reizen, behalve wanneer ze ergens voor op de vlucht zijn. De keuze was een paar weken geleden dan ook niet heel moeilijk, al had ik nog wel veel durf nodig om het uiteindelijk te realiseren: ik boekte een ticket voor 9 november 2011 naar huis. De last die van mijn schouders afviel is ongelofelijk. Ik ging dan eindelijk naar huis.

Ik ben een trots persoon. Als ik iets wil en dit vertel aan anderen, dan gebeurt het. Als ik een missie heb, dan slaagt deze. Betekent dit dat ik een oceaan moet oversteken, dan betekent dat ik die oceaan zal oversteken. Moet ik een week lang liften door Brazilië om honderd euro te besparen, dan betekent dat ik dit zal doen tot ik erbij neerval. Mijn doorzettingsvermogen heeft mij zoveel mooie dingen gebracht. De meest prachtige ervaringen zijn hieruit voortgekomen. Nu was het echter tijd om mijn trots naast mij neer te leggen. Hoe geweldig het me ook lijkt om de oceaan nog een keer over te zeilen en dat ik ongetwijfeld veel goeds meegemaakt zou hebben in Centraal Amerika, het is gewoonweg genoeg. Er wacht veel voor mij in Europa. Ik ben ervan overtuigd dat al mijn puzzelstukjes, die ik tijdens het reizen gespaard heb, op een gegeven moment bij elkaar terecht komen. De reis heeft mij zoveel gegeven.

Ik wil wel duidelijk benadrukken, ondanks dat ik mijn familie en mijn vrienden erg mis, het niet heimwee is waarom ik naar huis ben gekomen. Het is een gevoel dat verder gaat dan dit. Het is eerder dat ik een plek nodig heb die mij structuur biedt, en dit hoeft voor het komende jaar niet per se Nederland te zijn. Het zou goed kunnen zijn dat ik snel weer ons kikkerland verlaat en ik me op een andere plek vestig. Door de lange tijd in Rio kan ik dit begrijpen.

Ik ben in ieder geval weer blij met mijn bruine boterham, goede kaas, volle melk, drop, de kou, maar vooral de mensen die dicht bij mij staan. Nederland is en blijft mijn land, hoe je het ook wendt of keert. Er zullen op davidhielkema.nl nog velen verhalen blijven komen. Ik heb nog het één en ander te vertellen over de reis samen met Jurre, en er zijn nog tientallen verhalen waar ik nog geen woord over gerept heb. Het is niet gedaan, het is een nieuwe fase. Ik ben een gelukkig persoon door alles wat ik gedaan heb, door de mensen die ik heb leren kennen, door de mensen van wie ik heb mogen leren, door de mensen die mij tijdens al deze reizen gesteund hebben, door jullie, doordat we bestaan.

David Hielkema