#14 Dat was Zuid-Amerika

Twee jaar reizen zijn verstreken. Erger nog, ik zit over de twee jaar heen. Ik heb zoveel meegemaakt en gezien. Velen verhalen zijn hier geschreven, ik heb over mijn gevoelens verteld. Als ik schrijf ben ik een open boek. Het wordt gewaardeerd door velen. Dat doet me goed, en zeker om het elke keer terug te zien in die paar reacties. Maar waar een begin is, is ook vaak een einde. En dat zit er aan te komen.

De haartjes op mijn gezicht hebben de afgelopen maanden een baard gevormd. Het is de baard die mij doet denken aan de aankomst in Venezuela. Een echte ‘zee-baard’. Want dat doe je als zeiler, je niet scheren. Niemand die kijkt en niemand die oordeelt op de zee. De ontspanning, de meditatie. Er is geen vlucht aan je gedachtes. De oceaan is inmiddels alweer tien maanden geleden en ik ben aangekomen in de laatste stad die ik zal bezoeken in Zuid-Amerika. Maar waar ga ik hierna heen, en waarom de baard deze keer?

Het overzicht

Venezuela: het is mijn favoriete Spaans sprekend land in Zuid-Amerika. Ik ben de enige gringo, en alleen ik. Ik spreek geen Spaans en door een ander politiek beleid, en de reactie van de media hierop, is er weinig toerisme. Het is nog puur. Onaangetast. Het is alleen ik die dit ervaart. Het is reizen zoals ik het wil.
Brazilië: ik ben volwassener geworden, ik heb gewerkt met mijn hart voor een sociaal project en daarnaast mijn geld verdiend als Engels leraar, ik ben verliefd geworden, ik heb een leven opgebouwd. Ik heb Rio de Janeiro leren kennen. Het is mijn tweede huis.
Paraguay: mensen die financieel zo weinig te bieden hebben. Het is een arm land, maar de mensen zullen vriendelijkheid als eerste regel hanteren. Het is weer een land zonder te veel gringo’s, en ik geniet ervan. De mensen vinden zo’n blond iemand nog steeds bijzonder, en ergens raakt me dat wel. De aandacht.
Bolivia: Arm, met de Inca-cultuur nog intact. Ik voel me er niet welkom als in de andere landen, maar dat moet gezien worden als positief. En daarnaast is het overduidelijk, de gringo-trail is begonnen. Links en rechts, overal zijn er gringo’s. Ik ontmoet er één in het zuiden van Bolivia, om drie maanden later deze persoon te zien in Colombia. En we hebben precies dezelfde weg belopen, en in dezelfde café’s een biertje gedronken en in dezelfde hostels geslapen. Is dit reizen? Of is dit júíst reizen?!
Peru: mijn familie.

Hoezo zijn reizigers open-minded?

En toen was daar Ecuador. Samen met twee dames uit de Verenigde staten heb ik dit land door gereisd. Wat ik er over kan vertellen? Het heeft als valuta de Amerikaanse dollar. Dat vind ik verschrikkelijk, want vrijwel alles wat zo direct met de V.S. te maken heeft heb ik een hekel aan. Daarnaast bestaat het toerisme voornamelijk met mensen uit de Verenigde Staten. En nee, ik oordeel niet. Ik leer mensen kennen en sta elke keer weer open voor wat anderen te zeggen hebben, maar vaak is er dezelfde conclusie. Ze zijn onwetend. En ik reken het ze ook niet aan hoor, helemaal niet, het komt simpelweg door hun propaganda politiek en propoganda televisie. De mensen zijn goed, alleen onwetend. Je zou verwachten van mensen die veel reizen dat zij juist open minded zijn, maar zo is het niet. Ik sta hier niet alleen in. Ironisch dat ik met twee dames uit de VS reisde?

Soms vraag ik me wel eens af: wat als ik gewoon het pad belopen had dat iedereen beloopt? Geen reis, lekker studeren en dan één jaartje genieten van een reisje. Maar niet op de extreme manier als ik het nu doe. Ik zou minder oordelend zijn, ‘objectiever’ voor het grote publiek, want je wordt als objectief gezien wanneer je vóór bepaalde oorlogen bent, tegen bepaalde politici en gelooft wat de krant je elke dag voorschotelt. Ik zou de wereld op een betere manier gezien hebben. Mijn haat tegen de regering van de V.S. zou er in mindere mate zijn. Maar ik zou o zoveel meer missen.

De verdere ervaring in Ecuador: veel regen, prachtige natuur en lieve mensen. De bevolking is een mix tussen een Westerse cultuur en de cultuur van de indianen, die over het algemeen erg open staan voor ons gringo’s. Als velen reizigers doen, ben ik door Ecuador heen geracet om Colombia te bereiken. Het land van drugs, salsa, Caraïben, burgeroorlogen, Gabriel Márquez en zoveel meer.

Tot ziens

Ik steek de grens over en sta dan in het laatste land dat ik zal bezoeken in Zuid-Amerika: Colombia. Ik had nog twee weken de tijd voordat Jurre zou landen. Jurre is een vriend uit Nederland die een reis door Latin-Amerika gepland heeft voor het komende jaar. Ik zag uit naar deze hereniging. Het meest verschrikkelijke van reizen is afscheid nemen van mensen. Kon ik alle lieve en mooie mensen maar op één eiland zetten om nooit meer tot ziens te zeggen. Twee jaar lang neem ik week na week afscheid van mensen, het breekt je een keer op. In het begin had ik iemand naast me die er altijd bleef, of in de buurt was, met Sydney als persoon. Het afgelopen jaar niemand. Het is belangrijk om ervaringen te delen en deze ooit te kunnen bespreken. Je begrijpt alleen echt iets wanneer je er bent, het samen meegemaakt hebt. De emoties zijn dan elektriciteitsdraden die elkaar aanraken. Een plus en een min die werken. Daarmee wordt licht gemaakt.

Geluk

Maar wat doen in de komende twee weken? Inderdaad boeken van Gabriel Márquez lezen, inderdaad de drugs van Colombia leren kennen, maar op mate, en vooral het salsa verafschuwen. Al die jongens uit Westerse landen die hier salsa leren dansen. Soms lach ik er om, maar elk zijn keuze. Ik doe er in ieder geval niet aan mee.

Eén week heb ik gekampeerd in een prachtige omgeving omringd door bergen en koffievelden met een korte liefde. Al is liefde zo relatief, het was goed samen voor de tijd die we gespendeerd hebben. We hebben hier vooral niets gedaan. Het is geen kunst om zeven dagen niks te doen. Het is heerlijk. Het is een deel van het leven van reizigers. Opstaan in de vroege ochtend, wakker gemaakt worden door de brandende zon om rollend het tentje uit te komen. Het vuurtje van de vorige avond weer aansteken, koffie zetten en de eitjes koken. Daarna eens rustig zitten om een boek te lezen. De uren verstrijken. Mijn tentje staat er, ik heb heerlijk gezelschap, muziek speelt op de achtergrond, we zijn omringd door een prachtige omgeving. De dagen zijn lange weekenden zonder verantwoordelijkheden. Af en toe rennen we naar het dorpje, een half uur verder, om wat rijst en brood te halen. Maar we hebben niet veel nodig. We hebben de natuur, we hebben water, we hebben wat eten en we hebben elkaar.

In mij vorige verhaal vertelde ik dat we zelf bepalen wanneer een moment perfect is. Of een dag. Of een week. Je ligt met de brandende zon in het riviertje waar enkel koeien je aanstaren. Je praat wat, maar het is de rust die overheerst. Niet een stilte die kil is, nee, een rustgevende stilte. Terwijl de zon zich laat inzakken, volgt de wandeling naar ons kleine villaatje, de tent. De wandeling wordt omringd door bergen en af en toe wat boerderijen. De avond breekt aan, je hebt een flesje wijn en er is een jointje gerold. De sterren komen te voorschijn terwijl ik langzaam het vuurtje aankrijg. De pasta kan gekookt worden, de saus kan gebakken worden. Vanavond is er niemand om het vuur mee te delen. Alleen wij. En zo liggen we op het dekentje. We inhaleren van de joint, en we nemen wat slokjes wijn. Niets overdreven. Er zijn drie elementen waar ik urenlang naar kan staren; vuur, sterren en de zee. Twee zijn er aanwezig. Is het geluk dat ik hier lig, of heb ik dit zelf bepaald? Eén ding is zeker, ik ben gelukkig.

Mijn vriend uit Nederland

En toen kwam Jurre. Sindsdien zijn we velen verhalen verder. Het is soms even wennen: reizen met iemand die net begint, terwijl ik al tweeëneenhalf jaar op weg ben. Ik herken veel in hem als toen ik ooit begon, de onbevangenheid en het genieten van elke bloem. De ogen stralen. Puur geluk van een gesprekje met iemand die je net leert kennen, al is het verhaal al tien keer die dag verteld. En hij ziet mij worstelen met het proberen te genieten van de dingen om ons heen, van de witte stranden, van de mensen. Het wordt langzamerhand allemaal hetzelfde.

Die verhalen komen volgende keer. Met meer uitleg. Of misschien ook niet. We gaan het zien! Waar we heen gaan is ook een vraagteken. Panama is dichtbij, maar ook dat bewaar ik voor volgende keer!

Nog even over de baard. Die blijft erop tot ik thuis kom: waarom? Omdat het kan. De baard is er gekomen omdat mijn reisvriendinnen het sexy vinden. En wanneer dames uit de V.S. dit zeggen, waar mode gecreëerd wordt (of gebeurt dit in Parijs en Londen?) dan moet je wel.

Liefs aan allen,
David