#13 Peru verteld in foto’s

1: Hostel? Backpack? Stapelbed? Ja jongens, vier weken backpacken is niet in een zwembad liggen in de Toscane. Het wordt kamers delen met zijn allen, vier weken lang.

2: Let op jullie zakken en ritsen, geldbuidel op de buik, bergschoenen aan. Beginnende reizigers? You can say that. David loopt als enige op zijn afgetrapte converse zonder spullen van waarde. De enige waardes rondom hem, zijn wij.

3: Lima is vol, vies en druk. De natuur lonkt. Ons eerste plan was een dorpje dat jaren geleden geraakt is door een orkaan en nog steeds herstellende is. Dit werd ons echter afgeraden vanwege het velen criminaliteit die hier heerst, en zo werd het Ica. En dan vooral HuacaChina. Eerste busrit! Eén van de vele, en achteraf gezien één van de meest veilige busritten. Paspoorten voor entree zijn een vereiste.

In Ica aangekomen is men aan het dringen om als eerste bij hun tassen te komen. David doet zijn best met degelijk Spaans, ik ben trots en jaloers.

4: Zon, zon, zon? Ja, zon. Onze eerste zonnestraaltjes raken ons aan in Peru. Een kleine vier uur buiten Lima zitten we plots in de woestijn. Hadden we dit van Peru verwacht? Het is een ware oase.

5: Door middel van een buggy crossen we door de woestijn, met honderden meters hoge woestijnbergen. Voor vrijwel iedereen van ons iets nieuws. Een wereld apart waar rust optimaal is, behalve als het wagentje start met borrelen.

6: Een nacht in Ica blijven was het idee, maar het werden er vier. Werkelijk een prachtig plekje.

7: Een busreis van 21 uur, en een stad die zich op 2300 meter hoogte bevindt. Arequipa ligt in het verschiet. Oortjes dicht en neusjes vol. Spaanse invloeden komen hier veel tot uiting, de stad is rustig en open.

8: Het is wachten op mama en Gerard, wij redden ons wel alleen hier aan de andere kant van de wereld. Waar is het verantwoordelijkheidsgevoel? Of is er veel vertrouwen in David en mij? Een niet-veelzeggende foto waar genoten wordt van het beeld met schoolmeisjes, krantenlezers, schoenpoetsers en gebitloze lachende Peruanen.

9: 2300 Meter, 5800 meter, 4000 meter en dan Chivay. Een klein dorpje midden op de bergen. De lucht is gortdroog, mensen zijn nog droger en mijn mond is het droogst. Water is een must hier in de bergen, hoogteziekte lonkt als we niet genoeg drinken. ’s Nachts aangekomen ergens in het hiernamaals, waar het koud is en wij moe zijn. Waar gaan we slapen? We worden aangesproken door een Peruaanse vrouw die ons loodst naar een goedkoop hostel. Of hoe noemen we dit?

We worden wakker in het meest achterstallige hostel van het dorp. We zijn gewend aan luxe. Vinden we dit wel wat? We lopen onze kamerdeurtjes uit en zien een onvoorstelbaar uitzicht. Dit was het laatste wat we verwacht hebben.

10: Iets wat we nog niet gedaan hebben deze vakantie: ontspannen op een manier zoals wij het gewend zijn. Ontspannen op de gekste manieren, zoals op de foto te zien. Hete waterbronnen midden in de koude bergen, het is heerlijk. Bommetjes zijn niet te vermijden, het mag dan wel niet, Gideon kent geen regels. Vijf zwembaden met een minimale temperatuur van 38 graden. Snoepen.

11: 03:00 op, jeetje wat vroeg. Waarvoor? Hiervoor: Cruz Del Condor. Een plek aan de rand van een ongelofelijk diep dal, waar vogels van vier meter breed vliegen. Of vliegen? Zweven.

12: Cabanaconde is een nog verwilderd en nog armoediger dorpje dan Chivay. Vanaf hier zullen we naar Oase El Paradiso wandelen. Een wandeling van een kleine 4 uur, en waar we 1300 meter zullen afdalen. Een hels tochtje. Verwachtingen zijn hoog. Het was dan wel geen makkelijk stukje wandelen, maar de verwachtingen worden overtroffen. Na vijf minuten uithijgen, sjokken we naar het laatste punt: het is hemel op aarde. We zijn opgesloten in het mooiste dal van de wereld.

13: Tijd voor veel rust is er niet, we moeten omhoog klimmen. We hebben twee nachten gebivakkeerd in het paradijs. Na drie keer per dag eten, weinig snacken en slapen in lemen hutjes gaan we over in een onrustige terugrit naar Arequipa. Maar o wat is het weer mooi.

14: Een korte tussenstop in Arequipa om vervolgens door te gaan naar Puno. Een stad aan het grote Titicacameer. Een kleine, gezellige en mooie stad. Het plan hier is ontspannen, even rust. Lekker rondwandelen, spelletjes spelen en weinig doen.

15: De grens oversteken is een grootse gebeurtenis. We zijn in Bolivia om Isla Del Sol te bezoeken. Een groot eiland op het Titicacameer.

16: Wauw, wat is het hier mooi. Het eiland, waar de zonnegod geboren zou moeten zijn, is wonderlijk. En dan moet je nagaan dat we op 3700 meter hoogte zitten. Het hoogste meer van de wereld. Een stille plek met veel authentieke Bolivianen.

17: We gaan naar Cuzco, de toeristenstad van Peru. De stad van de Inca’s. Het is voor ons de meest geliefde stad waar we het langst zijn gebleven.
“You want clean shoes, sir? Two soles”
“Excuse me sir, you like this head?”
“Ey friend, listen: you want some marihuana? Ten gram for fifty soles”
No señor, no amigo, no quiero, no quiero.
Moe word ik er van, sneu dat het er is. Toeristen trekken armoede aan.

18: Machu Picchu. De échte stad van de Inca’s. Het boegbeeld van Peru. Eén van de boegbeelden van Zuid-Amerika. Een UNESCO-werelderfgoed. Samen met David hebben we hier 20 seconde alleen bovenaan mogen staan. Onbeschrijfelijk. Onbefotolijk.

En tot slot nog even de familie:

Prachtig. Uniek. Schitterend. Onevenaarbaar. Liefde. Familie.