#12 Machu Picchu: voor mijn familie

Gideon, 9 jaar. Hij rent naar boven. Waarom? Om als één van de eerste bezoekers bij de ingang van Machu Picchu te staan. Om de waarde van deze plek te kunnen inhaleren zonder dat er duizend onbekenden om je heen staan. Om de zonsopgang te zien waarin Machu Pichhu verwarmd zal worden. Om de rust van de natuur te kunnen horen zonder dat er constant een klik van een camera tussenin komt.

Half vier zijn we opgestaan. De nodige frustraties en irritaties zijn daar in de vroege en kille ochtend, maar we zijn onderweg. Met acht man staan we voor één van de laatste barrières die ons scheidt van Machu Picchu. Naast ons staan enkel reizigers die in de twintig zijn. We zijn uniek hoe wij hier staan, met twee oudjes en mijn jonge broertjes.

Om vijf uur gaan de deuren voor onze neuzen open. Vanaf hier zal er een uur steil omhoog gelopen worden, voordat we de oude Incastad dan eindelijk zullen zien. Gideon (9 jaar) gaat voorop, Samuel (12 jaar) gaat er nu nog vrolijk achteraan, terwijl Jonathan (17) en ik (21) de verantwoordelijkheid nemen over deze jonge heren. De rest, Gerard, mama, Sjors (15) en Jochem (14), zal ons volgen op een rustiger, menselijker, tempo.

De trap, gemaakt van miljoenen onregelmatige stenen, is een zware klim. Daarnaast geven de maan en de sterren ons onvoldoende licht om de treden te kunnen zien. Met onze lampjes op het hoofd klimmen we omhoog. Het is zwaar, maar het is Machu Picchu. We zullen en moeten, na alles wat we erover gelezen hebben, na het grote geld dat hier aan uit is gegeven, na de lange reis hier naartoe en met het grote verwachtingspatroon, als eerste boven zijn. Onze winnaarsmentaliteit kent vaak geen grenzen.

Gideon maakt het geluid van een reus tijdens het lopen. Mensen schrikken met hem achter zich. Wanneer je echter naar hem kijkt heb je het gevoel dat hij een veertje is dat van steen naar steen zweeft, zonder één druppel zweet los te laten. Hij is niet te stoppen. Samuel is het ezeltje dat af een toe een tikje op zijn billen nodig heeft om weer verder te komen, maar hij doet het en klimt met al zijn krachten omhoog. Jonathan en ik zweten, maar rusten zullen we niet. Al is het al om aan de ander te bewijzen wie er een betere conditie heeft. Hardop zullen we dit nooit toegeven. We halen wat personen in en we zien de lichten van de magische poort van Machu Picchu dichterbij komen. In minder dan een uur staan we boven, met maar vier personen die zich voor ons bevinden. Over een half uur, zes uur, zullen de laatste deuren opengaan die ons scheiden van de meest fabelachtige stad in Zuid-Amerika.

Het is wachten op de rest van de familie, in het pikdonker, terwijl het zweet langzaam opdroogt en de adrenaline afneemt. Nog tien minuten voordat de deuren opengaan. Jonathan en Gideon lopen onrustig heen en weer om te kijken of de rest al in aantocht is. Samuel is nog aan het bijkomen. De rij achter ons is steeds langer aan het worden. Daarnaast komen de eerste bussen vol met mensen naar boven. Waar blijft de rest nou?

Half vier zijn we opgestaan. Vijf uur begonnen we als één van de eerste met lopen. Vijf voor zes staan we als familie twee passen verwijderd van de ingang van Machu Picchu. Het is zover. We zijn er. Eindelijk. De bewaker vraagt om de kaartjes, ons paspoort en controleert of alles klopt. Alles klopt. We lopen, rennen, naar het eerste uitzicht. Het bekende uitzicht dat op elke ansichtkaart staat.

Samen met Jonathan sta ik er als eerste. Hij vraagt, vol bewondering, met een grote glimlach en zijn camera in de aanslag, of dit het dan is. Is dit Machu Picchu? Ik antwoord met een grotere lach, vooral door mijn eigen verbijstering, dat dit dan inderdaad echt Machu Picchu is. We zijn er.

De rest volgt langzaam en de foto’s worden genomen, met enkel en alleen het dorp en de lama’s erop.

Hoe beschrijf je Machu Picchu? Machu Picchu is Machu Picchu. De plek is prachtig door de geschiedenis die het kent, door de schoonheid van de natuur eromheen en, zoals één van mijn belangrijkste personen het beschreef, doordat het eruitziet als een legobouwwerk. Maar dat is het. Ik kan er kort of lang over praten, dat is het. Ik weet dat mensen lyrisch zijn over wat ze zien. Ik weet dat het ongelofelijk veel betekent voor mensen. Voor mij is het uiteindelijk een dorpje op de bergen waar ik niet meer over kan zeggen.

Dat wil niet zeggen dat het niet één van de meest waardevolle plekken is waar ik ben geweest. Ik sta er met mijn familie. Mijn familie is naar Peru toegekomen om mij te zien tijdens mijn lange reis. Jonathan, de jongen die klaagde over het misschien niet zien van MP tijdens de grote reis in Peru, kijkt zijn ogen uit. De reis door Europa die hij had kunnen maken met zijn vrienden is vergeten. Jochem, dromerig als altijd en nog steeds met drie zwarte truien aan, geniet. Geniet zoals hij op een alleen Jochem manier kan genieten van dingen. Ondanks, en nu quote ik hem, weer zo’n kutwandeling. Het stemmetje van Samuel wordt uit enthousiasme gehoord door het hele dorp. Zijn kuiltjes bij het lieve en onschuldige gezichtje zijn onbetaalbaar. Gideon wilt alles weten en begrijpen over wat zich onder en naast hem heeft afgespeeld. De vragen vloeien uit zijn mond. Sjors is stomverbaasd en weet niet wat hij door de schoonheid moet zeggen. Geen computerspel kan hier tegen op. Het is een ander leven. Mama is gelukkig om het kroos zo te zien. Gerard heeft de camera weggelegd en voelt de spiritualiteit die de plaats bezit. En ik, ik ben trots, blij, vereerd met zo’n familie. Ik mis Camiel erg, die door zijn handicap dit niet kan meemaken. En ook mijn vader had het beeld hier anders gemaakt. Maar alleen wij bepalen of momenten in ons leven perfect zijn. En ondanks wat er allemaal gebeurt is en nog steeds gebeurt in ons leven, Dit Is Een Perfect Moment en Dat Zal Áltijd Zo Blijven. We moeten onze prachtige herinneringen niet vergeten, maar ook niet bang zijn om meer van die prachtige herinneringen te maken.

We mogen trots zijn. We mogen gelukkig zijn. We mogen huilen. We mogen lachen. We mogen blij zijn dat we elkaar hebben.

Ik hou van jullie,