#26 ‘This was it.’

‘Hoe is het nou om weer thuis te zijn?’ en ‘Wat zijn je plannen nu?’… De meest gestelde vragen van de afgelopen dagen, en ook logisch. Maar het is moeilijk om thuis te zijn. Tenminste, niet dat het thuis erg is, maar het leven dat ik in OZ en in Thailand had, dat moeten missen is verschrikkelijk. En wat nu met mijn leven? Tja, das nog is een vraag…

Ondertussen heb ik al veel van jullie trouwe lezers weer gezien. Het is raar, en ook weer helemaal niet. Het voelt allemaal vertrouwt. Mijn eerste impressie is toch wel dat er weinig verandert is hier in dit leuke landje, alsof de tijd hier heeft stil gestaan. Alsof ik nooit ben weggeweest. Feit is enkel dat de tijd hier niet heeft stil gestaan, maar dat ik extreem vooruit ben gegaan. Of tenminste, vooruit? Dat ik dagelijks bijzondere dingen heb meegemaakt, dat elke dag weer een nieuw avontuur was. Hier, in het leven met dagelijkse regels en plichten, is dat anders.

De laatste twee weken in Thailand waren geweldig, die veel te snel over zijn gegaan. Ik heb de tijd random weten in te vullen, waardoor ik op weg ging naar Nan. Nan is een stadje dat dicht bij het land Laos ligt, een stadje waarvan ik geen idee had van wat ik er van verwachten kon. Gewoon gaan en we zien wel of er guesthouses zijn, of er iets te doen is, of er mensen leven, of er eten is, etc. En het is ook absoluut random geworden.

De avond voordat mijn bus er naartoe vertrok kwam Olivier aan in Chiang Mai. We hadden elkaar zo’n maand niet gezien, wat een goed excuus was voor een goed feest. Hij besloot direct om met mij mee te gaan naar Nan de volgende dag, wat erg gezellig was. Dit feest duurde uiteindelijk zo’n 24 uur non-stop. We begonnen vier uur ’s middags en stapte de volgende ochtend rond 11 uur de bus in, zonder enige slaap, met een paar biertjes in onze tas. Uiteindelijk vielen we in de namiddag in deze zelfde bus in slaap. Was een top laatste avond samen met Fany, van wie ik helaas afscheid moest nemen. Diezelfde dag had ik ook afscheid moeten nemen van Reinier, wat ook erg jammer was. Allebei erg mooie mensen waar ik een supertijd mee heb gehad. Dank jullie!

Maar, samen met Oli in Nan en omgevingen. Hoe was dat? Tijdens onze semi dronken busrit leerde we een meisje kennen. Deze dame heet Geneviève, afkomstig uit Canada (wel verstaan, het Franse deel van Canada), waar ik een hele intense tijd mee heb gehad. Op de eerste avond wisten we uiteindelijk een guesthouse te vinden, wat eten op de straat en dat was het ook wel zo’n beetje. We waren nog maar weinig waard, en zeker gezien de ‘planning’ konden we wel wat slaap gebruiken.

De dag erop besloten we (Oli, Gen en ik) motors te huren om zo de omgeving te gaan te verkennen. Dit bleek absoluut één van de beste beslissingen te zijn uit mijn Thailand tijd. We reden gewoon, we zagen wel wat er zou gebeuren. We gingen wel naar waar de wind ons naartoe zou blazen. De eerste dag rijden was heerlijk, de natuur en de rust. Nadenken over de tijden in OZ, voor wat er komen gaat, etc. Erg rustgevend… When you drive a motor you have plenty of time for your mind to wonder around.

Die avond kwamen we aan in stadje genaamd ‘Chun’. Bijzonder genoeg hadden ze hier een guesthouse, waarschijnlijk bedoelt voor oude mannetjes die hier alleen maar komen voor jonge Thaise vrouwen. Bah. In ieder geval, daar gesetteld te hebben, werd het tijd voor wat eten. Na een tent gevonden te hebben kwamen we in gesprek met een man die een soort van Engels kon spreken. Deze man was zo blij verrast met ons. Hij vertelde ons dat wij de eerste blanke jongeren waren die hij ooit in dit dorpje heeft gezien, en hoe blij hij hiermee was. Na een paar uur gepraat te hebben stond hij erop dat hij voor ons eten betaalde. Terwijl wij in onze Westerse cultuur beleefd zijn om dit af te slaan, is dit daar ten dode. Dat hebben wij geweten, de blik in zijn ogen was niet leuk toen we zeiden dat het niet hoefde. Uiteindelijk, na elkaar uitgelegd te hebben wat beleefd is in elkaars cultuur, heeft hij voor ons betaald en was hij er erg gelukkig mee. Een prachtig gebaar. Laatste notitie van die dag; ik heb Gen erg goed mogen leren kennen die avond.

En dan stond dag twee op het schema met de motors. Olivier besloot om terug te gaan naar Chiang Mai, omdat zijn vriendinnetje uit OZ speciaal voor hem hier naartoe was gekomen. Ik zou hem sowieso later weer zien, aangezien onze vluchten naar huis toevallig op dezelfde avond waren geboekt. Dat betekende dat ik alleen overbleef met Gen. Deze dag rijden was zoveel spectaculairs dan de dag ervoor. Bizar hoe mooi, hoe groen, hoe vet! Het heeft geen zin om het te beschrijven of om foto’s te laten zien, je moet het zelf zien.

Helaas besloot later die dag Gen ook terug te gaan naar Nan, aangezien ze de dag erop een bus moest halen naar weetikwaar. Dat betekende dat ik alleen overbleef, wat ergens ook wel heel erg lekker was. Ik heb op kapotte wegen gereden die je je niet kan voorstellen, ik heb in dorpjes gereden waar spontaan iedereen uit hun huizen kwamen om mij aan te kijken, ik heb een bepaald Thailand gezien wat bijna niemand ziet. Uniek, zo mooi, zo stoer. Uiteindelijk was die avond niet vertelling waardig en heb ik de dag erop ook de bus gepakt, terug naar Bangkok voor mijn vlucht.

In Bangkok ontmoette ik Sydney weer, die voluit praatte over zijn Black Moon Party. Een aangename verassing was dat ook Gen hier naartoe kwam, speciaal voor mij. Erg gezellig had ik het met haar de laatste paar dagen, echt een leuke dame. Het einde was gewoon perfect. Goede mensen om me heen (Olivier was er ondertussen ook), waardoor zieke feesten at the end en gewoon nog even erg genoten van alles.

De vlucht naar huis was lang, heb wat tranen laten stromen en het was echt even realiseren hoe goed ik het heb en hoe goed de tijd was.

Op dit moment luister ik naar Xavier Rudd, een Australische artiest met veel didgeridoo erin. Ook heb ik net weer foto’s bekeken. Misschien is het beter als ik dit niet doe, want wat mis ik het. Een dag daar nu, ik zou er een moord voor doen. Een dag aan het strand zitten van Townsville, een dag roadtrippen tussen Sydney en Melbourne, een dag in Broome zijn muziek maken, een dag in Alice Springs genieten van de woestijn, een dag feesten in Byron Bay, een dag naar het meest Noordelijke puntje, een dag een kampvuur hebben ergens in een Nationaal park, een dagje bomen snoeien, een dagje skydiven, een dagje genieten van Gen, een dagje naar een Full Moon Party, een dagje waar je niks doet en je zegt dat je je verveelt, een dagje naar eten zoeken in de prullenbak, een dagje hitchhyken… zucht, een dagje het leven leven.

Lieve mensen, trouwe lezers. Dank jullie allen voor het lezen van mijn avonturen. Dank jullie voor de reacties erop. Het doet me goed dat ik van zoveel mensen hoor dat ze me gevolgd hebben, ook van velen van wie ik het niet verwacht had. Dank is groot en erg gewaardeerd.

Om nog op één vraag terug te komen; Wat ik nu met mijn leven ga doen? Tja… werken, kerst en oud en nieuw vieren en dan rustig eens gaan kijken wat ik wil. Studeren, en zo ja, wat studeren? Of lekker door gaan reizen, en dan deze keer zonder tijdslimiet. Misschien een zeilboot pakken van Spanje of Portugal naar Zuid Amerika, die omgeving leren kennen. We zien het wel, ik voel echter dat ik nog niet klaar ben. Het kriebelt allemaal erg…

Nogmaals dank jullie allen en het is in zekere zin ergens super om thuis te zijn, jullie weer te zien!

‘Take your time, feel the spirit and keep it!’

p.s. Voor de laatste foto’s; http://www.facebook.com/album.php?aid=2038609&id=1002409665&l=ca47a934a7