#24 ‘Zwaar aan ‘t trippen op LSD’

Ouders, familie, vrienden, kennissen en al die andere trouwe lezers.. houd je vast. Wat er de afgelopen tijd allemaal weer gebeurd is met en rondom mij is allemaal slecht te bevatten, laat staan te beschrijven. Waaraan verdien ik al die mooie dingen die in mijn leventje gebeuren? I am feelin’ free, I am feelin’ good, I am living life.

Oké, ik trap meteen af met een dikke trip die ik een paar dagen geleden samen met Sydney heb gemaakt én een trip die ik de afgelopen nacht nog heb ontgaan. Ondanks dat sommige lezers vraagtekens bij deze hele show gaan stellen of dat sommigen mij en Sydney erop gaan aankijken, vind ik het toch meer dan waard om te vertellen. Het heeft me zoveel mooie dingen laten zien, zoveel nieuwe openingen. Waarom ik hier bijna verantwoording afleg aan ieder die mij trouwbaar is weet ik niet. Always have your own opinion, but support your lovers decisions.

Een dag nadat ik Sydney weer ontmoet heb in Byron Bay maakte hij me ’s ochtends wakker in zijn tent terwijl ik een dikke kater heb. En dan bedoel ik ook dat ik die kater goed te pakken heb; de nachten ervoor had ik al weinig slaap en waren ook nog eens erg onregelmatig, plus dat we onze hereniging uitgebreid gevierd hebben de avond ervoor. In ieder geval, vraag van de dag is terwijl ik daar dus nog steeds spartellend met mijn hangover in zijn veel te warme tent lig; Wil je Acid?

Heerlijke openingszin voor de dag! Het was niet ‘Wil je een ontbijtje David?’ , maar het was ‘Wil je Acid (LSD) David?’ Mijn reactie was traag, maar na een paar uur ronddartelen en er over hebben nagedacht besloten we het te doen. Owww shoot, new experiences en iets wat ik sowieso al graag ooit had willen doen! Zoveel over gehoord, maar geen idee hebbende wat ik precies kon verwachten. Voor de mensen die ooit LSD gebruikt hebben, of wellicht zware Mushrooms (al is deze vergelijking ook een beetje krom, en ík kan hier nu over oordelen), die begrijpen hoe het kan zijn.

Want daar sta je dan, je krijgt één drupje liquid in je lichaam en dat is het. Voor mij en Sydney was het allebei de eerste keer, wat toch wel een erg vertrouwt gevoel gaf. Is toch één van de personen in mijn leven die ik het meeste vertrouw en fijn om die dan naast je te hebben in zo’n trip. In ieder geval, daar genomen te hebben was het wachten voordat de big kicker inslaat. Het liep allemaal moeizaam en gebeurde weinig, we werden vooral moe. Op een gegeven moment besloot Sydney dat ’t tijd werd voor een missie, zolang we maar liepen. Dit was het moment dat de Acid in begon te slaan. Man, wat is ’t fuckin’ weird en freakin´! Als ik ergens weet waar artiesten hun inspiraties vandaan halen… De wandeling naar het strand, de mensen om ons heen, de kleuren, de geluiden, het hele gevoel in het lichaam en al die andere kleine dingetjes. Bizar, niet te beschrijven en ook nog eens heerlijk. Je denkt na over van alles, diepere gedachtes en wat erg voor mij gold, eerlijkere gedachtes over mijzelf.

Wat we in feiten doen is wat stom spul in ons lichaam stoppen, wat onze hersenen niet helemaal begrijpen, waardoor de ‘werkelijkheid’ verandert in dat leven dat jij de volgende 10 uur leidt. En is er eigenlijk iets mis mee? Ben ik een zwakker persoon door dit hele circus niet te hebben zonder deze troep, of is er misschien wel helemaal geen andere weg om deze dingen te zien? Vorm je eigen mening, ik ben er vrij duidelijk in… Het kan me weinig interesseren.

Conclusie voor de Acid trip van Sydney en moi, wauw. Ongelofelijk, onvergetelijk en alles bij elkaar kon het niet beter. Perfect bestaat dus. Goede landscape, goede mensen om ons heen, goed klimaat en het belangrijkste; erg gelukkig personen voor en na de trip. Het duurde van 1 uur ’s middags tot diep in de nacht. We hebben onze eigen muziek gemaakt in de midden van stad met drums, ik heb sinds tijden weer eens echt non-stop tranen gelachen om niks als een klein kindje en zo waren er nog veel meer heerlijke dingen. Voor alle extra en pikante details verwijs ik je door naar een persoonlijk gesprek met Sydney of mij ergens naast de kachel met een warme chocolademelk of een koud Hertog Jannetje. Zie er naar uit!

De andere trip die ik had, afgelopen nacht, was iets anders. Ik besloot om Australië af te sluiten met een halve drup, dit samen met Olivier. De laatste weken toch ook wel een erg goede vriend geworden! En waarom ook niet? We gebruikte het deze keer in de avond, het was een wat softere trip en er was deze keer ook veel alcohol bij. Desalniettemin had het bizar veel spirituele waarde voor mij. Ik heb een zonsopgang gezien die menig persoon nooit in zijn leven zal zien. Onbeschrijfelijk hoe mooi, hoe spiritueel! De hele wandeling naar dit meest oostelijkste puntje was het waard, hoe lang het ook duurde. Walvissen die ook nog eens uit het water springen, kippenvel.

Acid, leuk voor twee keer, ik zeg er geen nee tegen voor in de toekomst, maar voorlopig laat ik de naalden maar even naast me liggen! (naalden, naalden?) Sowieso heb ik even genoeg van alle drugs, even klaar mee. Voelde me tijdens de laatste trip erg fit, kwam waarschijnlijk door de wandeling, en besloot een paar dingen voor mijzelf…

Maar oké mensen, dit was de hele shit about the drugs, want er is natuurlijk meer gebeurd. Lees en huiver…

De laatste keer dat ik jullie op de hoogte bracht stond mij een nieuw hoofdstuk te wachten, ik ging er vanaf nu helemaal alleen voorstaan. Hitchhyken uit Townsville was vrij makkelijk, ik werd een paar keer opgepikt en het was elke keer een goede rit. Uiteindelijk besloot ik naar Airlie Beach te gaan; één van de zoveel stranddorpjes waar elke backpacker met te veel geld naartoe gaat, om daar nog meer geld uit te geven aan een stomme tour en alcohol. Punt is, veel backpackers zeggen dat ze reizen, wat ze enkel doen is een tour boeken voor 2000 dollar waar ze elke dag al weten wat ze gaan doen, wat ze gaan eten en waar ze gaan slapen. Niet mijn manier, maar fuck, as long as they are happy.

In ieder geval, daar aangekomen en niet wetende wat te doen zie ik op Facebook dat Oli en Jamie ook in Airlie zijn. Ook kwam Lettika, een Nederlandse dame eerder al ontmoet in Townsville, nog eens naar Airlie diezelfde dag. Wat een gezelligheid om al die warme mensen weer om me heen te hebben. Toch moet ik nog even zeggen dat ik Gwyn wel mis, prachtige dame en echt een goede vriendin.

In Airlie Beach was het slapen op het strand, veel feesten en een makkelijk leven leiden. Ik kwam dagelijks aan mijn voedsel door soms letterlijk uit de prullenbak te eten of naar winkels te gaan en daar vragen naar het eten dat ze toch weggooien. Na een paar dagen kwam Jack ook nog eens terug van Cairns, aangezien die daar ontslagen was van zijn job. Ik heb hier uiteindelijk vijf dagen gezeten en besloot om de dag na Australië – Oranje (wat was dit een slechte wedstrijd trouwens) eens te vertrekken. De tijd begon hier inmiddels al te dringen, er waren drie kleine weken over. De dag dat ik vertrok was ik nog over met Jack en Oli, aangezien Jamie eerder vertrokken was voor wat werk. Vanaf hier gaat het echte feest beginnen…

Zondag opstaan met een dikke kater, denken dat je om 7 uur ’s ochtends de eerste bent die vertrekt uit Airlie, moet je bij de supermarkt nog twee uur wachten voordat die opengaat. Ondertussen kwamen Jack en Oli ook daarheen, dus was het uiteindelijk iedereen die op dezelfde tijd vertrok. Plan voor de dag was Rockhampton, zo’n 600 km naar het zuiden. Als eerste bij de supermarkt weggelopen werd ik snel opgepikt door een Duitse gast die me een paar km verder bracht. Altijd chill die kleine ritjes met een goede lach. Terwijl Oliver mij passeert in een sportwagen met een middelvinger en een dikke grijns uit het raam (we maakte er een competitie van, wie als eerste in de volgende stad is, dus vandaar die reacties), is er een paar minuten later een auto die stopt met Jack achterin. Vraag was of ik met hen wilde zeilen van Mackay naar Brisbane, als crew. Eerste reactie was; twee Duitse homo’s die een grapje willen maken? In het begin moeilijk te begrijpen, maar uiteindelijk kreeg ik het plaatje. Was een Deense gast die de hele wereld heeft over gezeild, Jan, en een man die amper thuis hoeft te werken om zijn geld binnen te krijgen (garages verhuren in Sydney, gouden handel), Neil. Deze gasten hadden elkaar niet lang geleden ontmoet en blijkbaar klikte het erg goed. Ze waren trouwens geen homo; Neil een hele familie en Jan houdt wel van Aziatische vrouwen zoals hij me graag in de details wilde doen vertellen. Doel van Neil, de eigenaar van de boot, was om de boot weer veilig thuis te brengen naar Sydney. Hier kon hij Jan zijn ervaring erg goed voor gebruiken, aangezien hij in feiten ook nog een pupil is. Zeilen kan erg lang duren, zeker in de nacht. Daarvoor konden ze wel wat meer crewmembers gebruiken, goed voor de lach en verdeelt het werk weer een beetje. Perfect; zeilen, gratis eten en accommodatie en vooral een superstoere nieuwe ervaringen.

Ik kan er weinig meer over zeggen. Verse vis elke dag, niet zeeziek (helaas had Jack er wel erg veel last van), nieuwe inspiraties (volgende reis misschien maar zeilen naar Zuid Amerika?) en een verhaal dat weinig anderen maar ooit hebben gehad. Dit was by far my best hitch EVERRR en een fokking mooi random story.

Uiteindelijk zijn we met de boot enkel aangekomen in Rockhampton, aangezien het te slecht weer was om direct door te gaan naar Brisbane. Ik besloot eraf te stappen om snel mijn laatste week af te sluiten in Byron Bay, waar Sydney zat. Na drie dagen hitchhyken, waar ik de eerste avond bij wat Mindil Crew people heb geslapen, was mijn tweede hitchhykedag te gek. Ik ga niet extreem uitleggen hoe en wat, te veel tekst, maar zie dit:

Dag 2:
- Man, vrouw en kindje van 3; man geeft gratis wiet en een goede lach
- Schotse gast die in OZ wil wonen en veel heeft gereisd; mooie gesprekken tijdens de rit en een jonet gerookt met hem.
- Vrouw van 40 jaar, single; wilde overduidelijk meer van me. And who knows what happened there…
- Barbie in het kwadraat, weinig hersens, van 27 die ik oppik op het busstation om 11 uur ’s avonds in het midden van Brisbane, die op weg is naar het zuiden, maar niet weet hoe; heerlijk gelachen met haar, hitchhyken samen, bussen genomen en na uiteindelijk een half uur gewacht te hebben op ons eindstation, ze was vergeten waarom we hier waren, in haar auto gesprongen. Niet zomaar een auto, een zieke sportwagen waar we met 180 over de highway reden, ik was aan het sturen, want ze was te druk met SMSen en bellen. I survived, laten we het daar op houden. Ze bracht me all the way to the Goldcoast, wat me erg veel moeite heeft gekost.
-Koppel begin 30; midden in de nacht me nog oppikken om me naar Surfers Paradise te brengen, gratis rum cola in de auto.

Deze nacht heb ik alleen op het strand van Surfers Paradise geslapen, met een dikke grijns op mijn kop. Wat een geniale dag hitchhyking was dit. Deze dag was filmwaardig. Als je me gezien zou hebben…

Dag 3:
- Drie hippies; fuck. Nooit meer. Pure wiet met hasj, te stoned.
- Wie?; Zie ’drie hippie’s.

EN DAN AANGEKOMEN IN BYRON BAY! Het stadje waar Sydney al veel te lang zit, lullo. Maar hij heeft gelijk, het is er genieten. Supermooie mensen hier. We hebben Kai, van onze eerste roadtrip 11 maanden geleden, weer ontmoet en zo zijn er nog een paar anderen. Sjaakie kunnen we ons nog wel herinneren? Erg lachen dus en kan Sydney wel begrijpen. Chilled out here. Heb mooie dagen gehad, mooie feesten.

Vier dagen en ik verlaat OZ. Is maar goed ook, want ik begin langzamerhand het geld uit te geven dat ik voor Azië had gespaard. Jullie horen van me! Heb trouwens geen foto’s, want geen camera. Ga in Thailand wellicht voor één kijken.

All the love,
David Marten Hielkema.

P.S.
Laatste wat ik kwijt wil is dat ik toch wel erg blij ben dat ik vrijwel alles kan zeggen op zo’n blog en me er ook erg goed bij voel. Ken maar weinig vrienden die zo vrij over drugs en alcohol kunnen praten als dat ik dat kan. Dank mama en papa voor het op deze vrije manier opvoeden. Het is allemaal misschien cliché en ik had niet verwacht dat ik dit op deze manier ooit zo zou zeggen en het blijft ook moeilijk, ik leg erg veel eer en trots naast me, maar dank jullie zoveel voor al het vertrouwen dat jullie me in mijn leven gegeven hebben. Ik ben jullie daar zo dankbaar voor. Zit hier in Byron Bay met tranen in mijn ogen over de afgelopen jaren te denken en het is goed. Ik ben echt gelukkig.

P.P.S.
Zoveel dingen alweer vergeten, zoveel mooie verhalen. Houden we voor als ik thuiskom, en ik hetzelf nog weet!