#16 ‘Waren we maar allemaal Aboriginals…’

Australië heeft voor ik zover kan bedenken twee eigen unieke dingen wat geen enkel ander land heeft. Eén daarvan is Uluru, wat ook wel Ayers Rock genoemd wordt. Het andere zijn de Aboriginals, de eerste menselijke bewoners van het Australische continent. Hoe zij hier ooit gekomen zijn is onduidelijk en dat zal waarschijnlijk altijd zo blijven. Wat vast staat is dat zij de oorspronkelijke bewoners hier zijn.

Ik vind niet dat zij daarom veel meer rechten mogen hebben dan de blanke in Australië. De mensheid verandert en het is het verleden. Er zijn hier nu échte Australiërs terwijl hun voor-voor-voor ouders Engels, Frans of whatever waren. Dit geldt trouwens ook voor ons als ‘blanke’ in verband tot moslims (of whoever) die leven in Nederland. Tijden veranderen en we zouden ons nu als één land moeten gedragen met dezelfde rechten, waar we elkaar allemaal het geluk gunnen en elkaar respecteren. Waarom zou ik me bijvoorbeeld druk maken wanneer er meer moskeeën dan kerken in Nederland zijn? Als iedereen zich goed (ik weet dat goed relatief is, denk aan meewerken aan een positieve samenleving) gedraagt en men gelukkig is, is het voor mij geen probleem. Het gaat uiteindelijk erom dat je een gelukkig leven hebt, of je nou blank, moslim of whatever bent (ook weet ik dat ik hier als een idealist klink, ik bekommer me er niet om). Maar oké, dat is weer een hele andere discussie.

De Aboriginal is naar mijn mening één van de mooiste volken in de wereld, met name wanneer je kijkt naar hun traditionele levenssfeer. Zo maakte zij als één van de weinige volken geen gebruik van landbouw en zo droegen zij ook geen kleding of gaven ze überhaupt aandacht aan hun uiterlijk. De Aboriginal maakte zich om weinig druk en keek niet te veel naar de toekomst. Geld speelde dus ook geen aparte, zij hadden het niet nodig. Zij waren gelukkig met elke dag vis en bessen. Wat heb je eigenlijk ook nog meer nodig?

Het is jammer dat wij niet zo kunnen leven. Of is jammer wel het goede woord ervoor? Het leven zou in ieder geval vele malen makkelijker zijn. Ik zou nu niet druk opzoek zijn naar werk, ik zou geen aandacht schenken aan mijn kleding en uiterlijk en ik zou waarschijnlijk nog steeds (let: nog steeds!) erg van het leven genieten. Toch is het leven nu wel zo. We zitten opgesloten in Perth te wachten tot onze autoregistratie geregeld is en tot we wat werk hebben. De economie, het is kut. Een vriend van me die ik hier heb ontmoet, Chris, gaf een mooie uitleg in zijn blog. Ik quote hem dan ook volledig, mede door de humor die het betreft als door de goede kijk die het geeft voor jullie leeskids (dank Chris):

Avb = Aanbod van Banen
Vnb = Vraag naar Banen.
Gegeven = in Australië: Avb << Vnb
Als Avb kleiner is dan Vnb, dan heerst er werkeloosheid. Et voila, QED, quod erat demonstratum (eehhm? Latijn? = Dat wat bewezen moest worden, ong.): er is werkeloosheid in Australië, want er was meer vraag dan aanbod van banen, wat leidt tot strijd (stelling van Lensvelt). Strijd tussen de backpackers.
Het komt allemaal door de RECESSIE! Lees en huiver:
Recessie > Australiërs in buitenland komen thuis > nemen baantjes waarvoor ze zich eerst te goed voelden (backpackerbaantjes)
Recessie > (dure) Ressorts krijgen minder klanten > hebben minder employees nodig

Voordat ik over mijn afgelopen weken en mijn huidige tijd in Perth ga vertellen, snel terug naar Albany waar we vorige keer waren gebleven (Vraag me af of veel mensen hier nog lezen na de lange intro. Zo ja, geef even een reactie wanneer je alles gelezen hebt. Al is het maar je naam…).

Albany, Albany? Wat was het ook alweer? Een shithole.. zo kan ik het wel noemen. Het enige goede hier is dat de alcohol erg goedkoop is. We waren er op een zaterdagavond en je verwacht dan uit te gaan met wat mensen.. Well, I didnt think so. Er is weinig te doen en ik vroeg me af waar het leven gebleven was die er eerder die middag wel hing. Uiteindelijk hebben we wel een heerlijke avond gehad met een Franse gast, een Amerikaan en een Duitser. Na wat biertjes zaten we opeens in ’t busje van de Fransman en ik heb daar tranen gelachen. Dingen die je niet na kan vertellen, waar je bij moet zijn. Zal jullie de details ook besparen.

De volgende dag stond ‘Valley of the Giants’ op het programma. Gaat m’n 8 dollar entreegeld.. shit, reall shit! Leuk hoor al die hoge bomen, maar niet echt speciaal. Later zijn we naar een boom in de buurt gegaan die je kon beklimmen, GRATIS. Dat was dan weer echt gruweeeelijk! Adrenaline stroomt wel even door je adertjes heen wanneer je zo’n 73 meter boven de grond staat en als Tarzan boven alle andere bomen staat te schreeuwen. Was hip, erg hip!

Vanaf daar tot Perth hebben we nog wat andere dingen bezocht, maar niet veel speciaals. Mooie stranden, wijngaarden.. het begint een beetje allemaal hetzelfde te worden, helaas. Het speciale is er nu wel vanaf. Maar niet getreurd, we hebben nog veel dingen te zien die we nog niet hiervoor gezien hebben! Ik kijk uit naar krokodillen, whalesharks, natuurlijk Uluru en nog veeeeeel meer.

Aangekomen in Perth staan ons wat oude bekende uit Sydney te wachten. Robbert, Suzie, Stephanie en Lena. We hebben een erg gezellige tijd gehad met elkaar, ik in particular met Suzie (staat nergens een foto hier van ons, omdat we er geen hebben). Een erg leuke dame en helaas moest ze, net zoals de anderen, na een kleine week snel weer door naar Sydney voor andere reisplannen. Eindelijk een dame in het verhaal, en dat na 5 maanden. Ik hoop niet dat het erg triest overkomt, maar denk je even in ons in: je bent constant aan het reizen, een goede band opbouwen is daarom lastig.. iedereen reist constant door. Of jijzelf, of zij. Daarbij is het ook nog eens zo dat wij 19 jaar zijn, terwijl gemiddeld iedereen en zeker de dames zo’n drie/vier jaar ouder zijn! En om hier nou al die onenightstands te gaan vertellen…

Het leven nu in Perth staat een beetje op een laag pitje. Zoals de prachtige uitleg van Chris aangeeft is het gewoon erg lastig om werk te vinden. De enige echte reden die ons hier nog vasthoudt is de autoregistratie. Deze loopt 3 mei af en we moeten alles vanuit WA (West-Australië) regelen, terwijl de auto geregistreerd staat in NSW (New South Wales). Het leuke van Australië is dat al die staten niet als één land samen (willen) werken, waardoor het allemaal erg moei- en langzaam gaat. Ook zitten we in een hostel, slapen en betalen er niet, maar leven er wel, waar iedereen gemiddeld 25 jaar is. Het zijn allemaal echt superleuke mensen, mooie avonden uit en erg veel lachen, maar het zou fijn om wat meer mensen van dezelfde leeftijd om je heen te hebben. Het is makkelijker om met hen een hechtere band op te bouwen dan met die oude garde.

Een mooi verhaaltje wat ik niet kan weglaten gaat over Pete, een Ierse gast die zijn Duitse vriendin achterna wil gaan in Azië. Het probleem is alleen dat hij daar geld voor nodig heeft, zoals elke backpacker. Na eerder de week zijn wenkbrauwen voor 50 dollar te hebben afgeschoren, was het afgelopen vrijdag tijd om al zijn borsthaar te verwijderen. Dit doormiddel van wax… Ik kan me niet indenken dat het echt veel pijn doet, maar aan zijn reactie te zien was het wel zo. De filmpjes en foto’s geven aan hoe mooi het voor ons was. Goede gasten in het hostel met dus wel veel humor! Helaas is het zo dat twee derde hiervan donderdag vertrekt, vraag me af hoe het hier dan zal zijn. Waarschijnlijk hebben we dan de keuken, tvroom en de tuin voor ons alleen!

Nu zitten we dus in Perth te wachten op van alles. Morgen een screening van de auto, of die nog goed genoeg is voor de nieuwe registratie. Daarna zeker nog een tijdje wachten tot, en we veel geld eraan kwijt zijn, tot het helemaal met die verdomde auto geregeld is. We will see! We overleven het wel.. en als we het niet overleven, dan kan me ik altijd nog gaan aansluiten bij de originele Aboriginal (in hoeverre die er dan nog zijn en niet zijn uitgemoord).

Mensen, mensen, mensen… een lang stukje weer met hier en daar wat geschiedenis, wat gevoel en wat feitjes. We will survive!

David.