Sydney: Van Sydney tot Melbourne!

Het is alweer een tijd terug dat ik voor het laatst wat heb geschreven, om precies te zijn 30 november. We zaten toen nog in Sydney. We hadden de stad verlaten om vervolgens naar de Blue Mountains en omgevingen te gaan, er is niet superveel gebeurd op die trip behalve dat we een keer uit angst zijn weggereden in the middle of the night en dat we van de gastvrijheid van een Australische inwoner hebben geproefd.

Voor kerstmis en Nieuwjaar zijn we weer terug gegaan naar Sydney. Het was echt een chille tijd daar, we sliepen in de auto en maakte gebruik van een hostel. Iedere avond stond er wel bier of goon op het menu, en wanneer we zin hadden om uit te gaan gingen we uit. (goon betekent kussen in het aborigonals. Het is wijn in een zak, zwerfers blazen die zakken op om ze vervolgens te gebruiken als kussen. Er schijnt ook een spel te zijn genaamd ‘’slap the goon’’, hoe dat in zn werk gaat is nog een vraagteken voor mij).

Met X-mass zijn we naar bondi beach gegaan, het Australische kerstsfeertje was vol aanwezig, iedereen droeg kerstmutsen, er werd gedanst, gezwommen, gezont en gezopen. Nieuwjaar was ook een toppertje, s’ochtends om 6 uur stonden we al in de rij voor een goed uitzicht op het vuurwerk, tot 2100 hebben we een beetje gekaart, gegeten en geslapen. En toen gingen de flessen drank open. Het vuurwerk was super. Toen het vuurwerk over was ben ik iedereen kwijtgeraakt, ik ben toen in m’n eentje wankelend en Nieuwjaar wensend teruggelopen naar het hostel. Hoe dronken ik ook was ik had m’n beste Nieuwjaar ooit.

De week na Nieuwjaar zijn we uit Sydney vertrokken. We vertrokken met 3 Duitsers en 4 Dutchies. We hadden elkaar ontmoet in het hostel en waren allen van plan richting Melbourne te gaan, we vertrokken met 2 auto’s, onze ford falcon en Kai’s mitsibushi pajero. Met ons reisde Raphael en Mario mee, super chille gasten. En Guido en Chris reisde met Kai mee. De reis is supergoed verlopen geen ruzies of dergelijke. De Duitsers waren over het algemeen de kokers onder de leiding van Kai, waar ik me meestal bij aansloot omdat ik niet zo’n fan van afwassen ben… Het eten wat we met de groep maakte was iedere avond weer een feest. Het koken wat ik en David deden bestond meestal uit simpele pasta en noodles dus het was zeer gunstig dat we met deze groep reisde.

We begonnen onze trip in Shellharbour, een plaatsje aan het strand en aan een camping. We campeerde echter wild en maakte gebruik van het toiletgebouw van de campings die we tegenkwamen. We besloten om op het strand te slapen, doordat het lastig was om de tent op te zetten, het sliep echt super comfortabel, buiten mijn verwachtingen om. De dag erop moest Kai zijn auto laten repareren dus we bleven nog een nachtje in Shellharbour. In de avond hebben we wat biertjes gekocht en mooi op het strand genuttigd.

De volgende dag zijn we doorgereisd naar Jervis bay. Hier was echt een supermooi wit strand en er was geen mens te bekennen. Toen ik van het strand terugkwam zag ik een groep kangeroes die mijn weg blokkeerde, was een mooi gezicht ze staarde me allemaal aan en bleven gewoon staan toen ik ze passeerde.

Als ik jullie vraag naar de hoofdstad van Australie zouden jullie het dan weten? De hoofdstad is Canberra en het ligt tussen Sydney en Melbourne in. In Canberra valt niet zo super veel te beleven, ik denk ongeveer evenveel als in Hoorn, misschien zelfs nog wel meer in Hoorn. Hoewel het saai is als een hoofdstad van zo’n groot heeft het wel een paar interressante museums. We zijn naar het national Australian museum geweest, was wel een mooi museum, maar het belangrijkste was dat ze een douche in het gehandicapte toilet hadden dus gingen we 1 voor 1 met onze handoekjes het museum binnen. Dan heb je nog het War memorial, waar alles duidelijk word over de oorlogen waar Australie bij betrokken was, we hadden helaas niet genoeg tijd om alles te zien. Recht tegenover het war memorial staat het parliament house, je hebt een mooi uitzicht vanaf het dak, je kan zien hoe symetrisch Canberra wel niet is.

Na het bruisende Canberra zijn we verder landinwaarts gegaan naar de Snowy Mountains. Kai ging met z’n jeep een 4WD route doen, die niet toegankelijk voor onze auto dus we besloten elkaar de dag erop weer te ontmoeten. Onze route bestond uit alleen maar gravel, en onze auto zag eruit alsof we een rally hadden gereden. We zochten een plek om ons kamp op te slaan en de volgende dag gingen we naar een thermal pool, het water was uit de bergen en het was een lekker temperatuurtje.

Na de thermal pool was het tijd om de andere groep weer te ontmoeten dus reden we naar onze meetingplace. Vanuit daar zijn we naar het volgende nationale park gereden, Ben Boyd genaamd, bij aankomst gingen we naar een vuurtoren, hoewel het uitzicht al magnifieqe was vanaf de begane grond konden we het niet laten om op de vuurtoren te klimmen. Toen we weer beneden waren kwam er een park ranger aan gelopen die ons vertelde dat vuurtorens beklimmen een duur grapje is, namelijk 10.000 dollar, gellukig voor ons was hij off-duty. In dit nationale park hebben we nog een wandeling gemaakt naar wat mooie kliffen, ik kan echt de hele dag daar zitten en kijken naar de bewegingen van het water,werkelijk fascinerend. Na de wandeling zijn we een benzine station gaan zoeken, omdat onze ford falcon bijna uitgedroogd was. wij hebben het gered tot het benzine station, terwijl praatjesmaker Kai was gestrand met zn ‘ik heb genoeg benzine’.

Op 14 januari zijn we naar de volgende staat gereden, Victoria, we zijn gestopt bij het vissersplaatsje Mallacoota. Het is een zeer gezellig plaatsje en er zijn veel mensen aan het vissen, ik moest dus ook vissen besloot ik, Mario joinde mij en wij probeerde vis te vangen, het is al een aantal jaren geleden is dat ik actief gevist heb, dus het verging mij moeizaam. We kwamen erachter dat we het verkeerde aas hadden en besloten het de dag erop opnieuw te gaan proberen. In de avond besloten we wat goon te kopen, ik vond deze goon echter zo goor dat ik het heb laten staan en ben gaan slapen.

De volgende dag gingen we met een bootje het water op, ons bootje was echt trager dan een slak. Maar we hebben genoten en lekker gezwommen. Na de boattrip was het tijd om opnieuw een vis proberen te vangen, dit keer met het juiste aas; garnalen. Mario ving de eerste vis en na wat tips en trucs slaagde ik er uiteindelijk ook in. Het eraf halen van de vis was het volgende probleem, doordat de vis een giftige angel had wilde ik wat advies, en die kreeg ik van een paar vissers. Ik kreeg niet alleen het advies, ze filleerde de vis ook nog voor me op een nogal komische manier, maar dat zal ik jullie besparen. De vis smaakte in ieder geval goed.

Na Mallacoota gingen we naar Buchan, daar zijn een aantal grotten die het bezichtigen waard zijn. Helaas waren de tours voor die dag volgeboekt dus konden we ze niet bekijken, we besloten om naar een waterval in de buurt te gaan waar we ook ons kamp zouden opslaan. Op het eerste gezicht stelde de waterval niet zoveel voor. Totdat we Kai er bovenop zagen staan. We besloten er ook op te gaan klimmen en het was het duidelijk waard, op de waterval waren meerdere watervallen met lagoons. Echt super om er vanaf te springen . S’avonds hebben we een kampvuur gemaakt was ook zeer relaxed. En toen was het tijd om de grotten te gaan bezoeken. Het waren mooie grotten.

De dag erop gingen we naar een plaatsje aan de ninety mile beach, we hebben gekookt en ons eten half opgegeten en zijn toen naar de auto gerend en hebben daar gekaart, waarom? Mozzies!!! Overal waren die krengen!! Na bijgekomen te zijn van de mozzies zijn we de volgende ochtend naar het strand gegaan, op dit strand waren echt ziek sterke golven, was echt gruwelijk om in te zwemmen.

We waren niet van plan om nog een nacht aan het strand door te brengen, want we wilde uitgaan en dat kon daar niet, dus we besloten om naar Sale te gaan. Daar gingen we naar de bottleshop voor wat alcohol en besloten het voor de kroeg op te drinken, totdat de politie op kwam dagen en ons meedeelde dat we onze open biertjes konden leeggooien. Na deze waarschuwing te hebben gehad besloten we naar een skatepark te gaan waar we de rest van ons bier gingen nuttigen. Toen het op was gingen we naar de club, het was weer eens chill om uit te gaan. Toen we terug bij de auto’s kwamen, merkte ik dat onze mistlampen op de grond lagen, dus ik liep naar de voorkant van de auto en zag tot mijn verbazing dat onze vooruit in stukjes was geslagen en die van Kai ook, tsja baal momentje. Aangifte bij de politie gedaan (dezelfde van het alcohol gebruik…). De volgende dag werden we wakker door allemaal passerende mensen, het was namelijk markt op de plek waar wij de auto hadden geparkeerd. We kregen een slaapplek aangeboden van een mevrouw die op een hobby boerderij woonde, haar naam is Bronwyn. Het huis was werkelijk een museum, oude pickups, opgezette dieren, de eerste nintendo het was echt een sfeervol huis. S’avonds kregen we een barbie aangeboden, we hebben daar heerlijk gegeten en na het eet festijn zijn we met zn allen naar de pub gegaan waar we gingen poolen. De dag erop gingen we naar de garage met onze auto, en de dag daarop zou die klaar zijn. Die van Kai zou eerder klaar zijn dus daar moesten we op wachten. Terwijl wij aan het wachten waren, waren de andere gasten naar de aangetrouwde familie gegaan van Bronwyn (voor details van de familie namen en leeftijden en andere feitjes verwijs ik U vriendelijk naar David’s stukje tekst.) Toen de auto van Kai klaar was zijn we ook die kant op gegaan, we kregen opnieuw een heerlijke barbie aangeboden en konden heerlijk relaxen in de jaccuzi. Die avond konden wij in een bed in het huis slapen, doordat onze auto in de garage stond hadden we geen slaapplek en een goed excuus voor een bed is altijd mooi meegenomen. De dochter van Bronwyn is journaliste en wilde een artikeltje over ons verhaal maken, dus ik werd uitgenodigt voor een interview en we kregen een fotoshoot. De volgende dag stonden we in de krant, de rest van de groep was een beetje teleurgesteld dat ik en David er alleen instonden en dat ze niet de groepsfoto had genomen, ik kan het opzich wel begrijpen… dat ze voor onze foto had gekozen…

Na Sale zijn we naar een schapenboerderij gegaan, een schapenboerderij? Ja inderdaad, Bronwyn had een telefoontje gepleegd naar de eigenaren van deze boerderij of we er konden overnachten, we kregen een farmtour aangeboden en we konden slapen in de schapenstallen, ik koos er echter voor om in de auto te overnachten.

Vanaf de schapenboerderij zijn we naar een rainforest gereden, het was er zeer mooi, maar we hadden te weinig tijd om er te lang rond te blijven hangen, omdat we voor 4 uur in het volgende nationale park moesten zijn. We raakte verdwaald en hebben het evengoed niet gered. We waren nu zo gewend aan een overnachtingsplaats op het platteland, dat we deze dag gewoon bij een boer aanklopte en vroegen of we op zn land mochten overnachten. Hij liet ons binnen voor een kop koffie en een koekje, en begon toen over zn oude huis die leegstond. Het was een oude koeienmelk boerderij, en het huis stond helemaal leeg en het had wat we nodig hadden; een douche! We besloten onze matrassen in het huis te leggen en daar hide and seek te gaan spelen, maar niet het hide and seek als normaal maar in het donker en met grof geweld, gruwlijk spel! Als tegenprestatie voor ons onderdak moesten we wat dingen versjouwen, 2 minuten werk.

Na een groepsfoto met de mensen van de boerderij gingen we richting Wilson’s promontory het nationale park waar we voor 4 uur in moesten zijn. Het was de enige keer dat we hebben betaald om te camperen. Guido en Kai besloten om een 20 kilometer track te doen naar het zuidelijkste puntje van Australie. De rest van de groep waaronder ik, waren hier te lui voor en besloten om een 5 km track te doen en daarna naar de film Australia te gaan. De film draaide in een outdoor cinema en het had een goed sfeertje, de wombats liepen gewoon voor je voeten. De dag erop hebben we een berg beklommen met een mooi uitzicht over the Prom, na de klim hebben we verkoeling gezocht aan het strand.

Na Wilson’s promontary was het tijd om richting Melbourne te gaan. In Melbourne aangekomen zijn we naar een restaurant gegaan om onze trip even goed af te sluiten. Raphael en Mario zijn nog een paar dagen met ons opgetrokken en zijn daarna naar een dochter van Bronwyn gegaan voor onderdak evenals Kai. Het is namelijk de Australian open en alle hostels zijn vol op het moment. Deze roadtrip, van Sydney tot Melbourne, met de groep waarin we reisden is echt een ervaring om nooit te vergeten.

Ik sta versteld van mezelf…. Zoveel heb ik volgens mij nog nooit getypt!

Tot zover,
Syd!