Sydney aan het woord van dag één tot nu

Terwijl David al kilometers tekst heeft geschreven, begin ik nu pas met schrijven. Het avontuur is nu tenslotte echt begonnen. Vanaf de dag dat we vertrokken zijn tot gisteren. Misschien vertel ik deels wel hetzelfde als David, maar nu vanaf mijn point of view.

26 November 2008: de dag van ons vertrek naar Sydney. Ik werd die dag wakker gemaakt met het nieuws dat er in Bangkok geprotesteerd werd op het vliegveld, er mochten geen vliegtuigen landen en quess what; uitgerekend ons vliegtuig moest een stop over in Bangkok maken. Ik was zeer relaxed onder het nieuws ik dacht het komt wel goed. Met een beetje gesurf over het internet bleek dat onze vlucht gewoon doorging. Ik ging even de stad in om de laatste dingen te kopen en daarna heb ik mijn tas ingepakt, volgens veel mensen had ik m’n tas al weken van tevoren moeten inpakken, maar alles paste en ik ben tot zover niks vergeten. Er kwam nog wat familie langs om me een goede reis te wensen en rond half 4 vertrokken we naar Schiphol. Toen begonnen de zenuwen en de spanning toch wel te komen. Op Schiphol was een heel afscheidscomité van vrienden. Ik heb van iedereen afscheid genomen en toen zijn we naar ons vliegtuig gegaan, om half 8 vlogen we naar Londen. Daar moesten we een paar uur wachten, rond half 10 vlogen we naar Singapore en vanuit daar vlogen we naar Sydney. De vliegreis was zeer relaxed, we hadden 3 stoelen voor ons 2. De vliegreis was wel ongelofelijk lang en vermoeiend.

28 November 2008: Aangekomen in Sydney zochten we vervoer naar een overnachtingsplek, we liepen met onze rugtasjes richting de treinen en bussen tot er opeens een mini busje naast ons stopte. De chauffeur begon wat te lullen waar we geen reet van verstonden, maar we besloten toch om bij hem in te stappen zonder te weten waar we nou eigenlijk heen gingen. Hij bracht ons naar Kings Cross, een wijk waar allemaal hostels zijn gevestigd en het stikt van de backpackers. In Kings Cross gingen we de hostels af voor een overnachtingsplek. De meeste zaten al vol, uiteindelijk hebben we toch een plek gevonden, Kanga’s house was de place to be. In de kamer werd alleen maar Southpark en the Simpsons gekeken en de slaapkamer is 1 grote puinzooi, maar we konden uitrusten en dat was belangrijk aangezien we een beetje last hadden van een jetlag. In Kanga’s house kwam ik erachter dat ik geen mobiel meer had, hij was waarschijnlijk uit mijn broekzak gevallen in de mini bus.

Na wat uitgerust te hebben zijn we de buurt gaan verkennen, we zijn naar de bank gegaan om een rekening te openen, dat was allemaal zo geregeld. We moeten echter wel een week wachten tot we hem kunnen gebruiken. Daarna hebben we een Australische simkaart aangeschaft en hebben we wat gegeten. Ik heb naar m’n mobiel gebeld om te kijken of hij was gevonden, ik kreeg de chauffeur van de mini bus aan de lijn, ik heb hem uitgelegd in welk hostel ik zat en de volgende dag had ik hem terug, thank you bus driver!

In de tent waar we gegeten hadden waren we aan de praat geraakt met de eigenaar, we vertelde hem dat we een auto wilde kopen en hij wist nog wel iemand die ons kon helpen. Hij belde hem meteen op en twee tellen later stapten we bij hem in de auto en liet hij ons zien wat voor auto´s er te koop waren. Wij wilde een busje kopen waar we in konden slapen en waar eigenlijk alles bij zat voor de ‘moderne backpacker’, hij legde ons uit dat we beter geen busje kunnen kopen, het repareren ervan is duur en ze gaan eerder stuk dan een stationwagon. Met het advies van de beste man kwamen we uit bij een Ford Falcon van een stelletje die door Nieuw Zeeland en Australië hadden gereisd. Echt super aardige mensen waar we veel tips van hebben gekregen. De auto was in goede staat en zag er verzorgt uit, de monteur die er geen slaatje uitslaat zei ook dat het een goede wagen was. Aangezien ik van Henkie heb geleerd dat ik eerst m´n huiswerk moet doen en niet meteen moet kopen heb ik er een nachtje over geslapen.

In de avond zijn we naar Darling Harbour gelopen, dat is een haventje waar allemaal uitgaansgelegenheden aan grenzen. Allemaal trendy clubs en cafeetjes zijn hier te vinden. Het ziet er echt heel gruwelijk uit, we waren niet echt in de mood om uit te gaan, dus zijn we een biertje gaan drinken in een cafeetje en zijn we terug gelopen naar Kanga. Voor Kanga stond een dude die vroeg of we meegingen naar een club en aangezien het 1 minuut lopen was gingen we wel even mee, maar we waren te moe om ervan te genieten dus gingen we pitten.

Ik heb het echt super naar m’n zin, zijn hier dope mensen uit alle landen van de wereld ben alleen nog geen Nederlander tegengekomen. Ik kan niet wachten tot we met de wagen op pad gaan.

We genieten!