#1: Intro Australië

Eerder dit jaar verscheen er een blog waarin ik vertelde dat ik niet wist wat ik komend schooljaar, inmiddels het huidige jaar, moest gaan doen. Voor de mensen die dat gelezen hebben: ik heb mijn keuze gemaakt.

Ik weet al meerdere jaren wat ik voor vervolgopleiding ik wil gaan doen, echter begon ik mijn laatste schooljaar steeds meer te twijfelen of ik die opleiding direct na mijn Havo al moest gaan doen. De school van journalistiek trok me altijd al aan, maar ook het reizen, de wereld verkennen, werd steeds interessanter.

Ik heb mijn keuze zo’n maand voor mijn examens gemaakt. Eerder werd ik al niet direct toegelaten tot de school van journalistiek, waardoor ik alleen nog via een loting hier terecht kon. Hier heb ik me voor uitgeschreven. Ik kon me namelijk niet indenken in de mogelijkheid dat ik wel werd toegelaten via de loting en dan moest kiezen tussen de school waar ik al jaren naartoe wil, of de reis waar zoveel moois te beleven is. Toen ik hoorde dat Sydney definitief koos om te gaan backpacken, was de keuze voor mij ook snel gemaakt: de wereld verkennen.

En waarom ook niet? Ik ben 18 jaar, heb nog een heel leven voor me, heb mijn Havo gehaald en kan over een paar jaar altijd nog gaan studeren. De woorden ‘ik kan over een paar jaar altijd nog studeren’ klinken wellicht nonchalant, begrijp me dan ook niet verkeerd, ooit ga ik echt wel studeren. Stiekem kan ik er ook niet op wachten, zeker nu ik vrienden om me heen weer naar school zie gaan, hoor praten over introductieweken, over nieuwe mensen, over het op kamers gaan, over grote nieuwe scholen: Ja, dat wil ik ook écht nog meemaken, alleen weet ik dat het voor mij later komt. Zoals ik al zei: ik ben pas 18, met nog een heel leven voor me. Overigens denk ik niet dat ik zou kunnen leven, zwaar uitgedrukt, met de gedachte in mijn achterhoofd dat ik ook had kunnen reizen in plaats van op school te zitten. Nu heb ik er de kans voor, want na je studie heb je toch vaak al een baantje, vast vriendinnetje, je eerste autootje en ga zo maar door. Je moet dan nog meer opgeven om te gaan reizen.

Voor iedereen die een leuke grap denkt te maken: ik ga samen met Sydney naar Sydney. Gelukkig heeft Australië meer steden, want we zullen ook te vinden zijn in Melbourna, Perth, Darwin en alle kleine en grote steden die hiertussen liggen. Samen vertrekken we eind november, tegen die tijd moeten we dan ook alles geregeld hebben. Gek genoeg is het niet zo makkelijk als men in eerste instantie denkt. Je kan niet zomaar een ticket boeken en wel zien, wat over het algemeen toch wel ons motto is. Ik zal jullie besparen wat er wel allemaal bijkomt kijken, maar geloof me: het is niet een vakantie van een paar weken waar je de auto pakt en denkt: “Het komt wel goed, nu lekker een biertje en genieten.”

We zullen een ticket boeken waardoor we een jaar uit Nederland kunnen wegblijven. Of we dat ook gaan redden en volhouden, eerlijk gezegd durf ik het niet te zeggen. Het is nogal wat, want in die zin zijn we toch nog ‘maar’ 18. Ik heb er wel veel vertrouwen in, wanneer je eenmaal aan die vrijheid proeft denk ik niet dat je het snel zal loslaten. In Australië zullen we gaan rondreizen, hier en daar gaan werken om weer naar de volgende plek te reizen, mensen ontmoeten, aan het strand liggen, en vooral genieten. We denken eraan om een auto te kopen, maar ook daar zitten weer nadelen aan. Gelukkig is de benzine in Australië wel goedkoop, en zeker wanneer je met z’n tweeën bent is het goed te doen. Australië zal geen luxe vakantie worden, verre van zelfs. Overigens hoef je er ook niet vanuit te gaan dat we nu als twee zwervers gaan leven die voor een maaltijd ongelooflijk hard hun best moeten doen. Nee, ga er vanuit dat we een leven leiden dat voornamelijk bestaat uit geluk en plezier. Tenminste, zo zie ik het voor me. Het ontmoeten van nieuwe mensen, nieuwe natuur, nieuwe gedachten: een totaal nieuwe cultuur, een totaal nieuw leven.

Veel mensen zijn sceptisch over het vertrekken uit Nederland. “Is het wel verstandig? Zijn jullie niet te jong? Kan je het niet beter na je studie doen?” Ach, misschien: wie heeft de antwoorden? Leuker om te horen zijn de enthousiaste reacties: “Geweldig, gewoon doen! Je hebt een geweldige leeftijd ervoor en een heel leven voor je. Wat mooi dat je dit doet.” en “Ik heb het zelf altijd al willen doen, maar het is er nog nooit van gekomen. Achteraf gezien heb ik er spijt van, daarom echt super dat je dit doet.” Tevens komt het door de instelling waarmee vertrekken dat sommige mensen twijfelachtig zijn. We gaan niet met een reisorganisatie, waar je gegarandeerd bent van werk her en der, van een slaapplek, waar alles voor je geregeld wordt. Wij zien wel, we willen niet verplicht zijn om binnen een paar maanden ergens te zijn, we willen het op onze manier doen. Het motto dat hierbij past is: Gewoon doen. Deze is uitgevonden tijdens één van mijn (niet dat ik er veel bezit overigens) drugsexperimenten (om exact te zijn paddo’s) met twee vrienden. We kwamen toen op de twee eerdere genoemde woorden uit, gewoon doen. Bedenk zelf wat je ervan vindt, vorm je eigen oordeel erover. Ik sta er in ieder geval vol achter: gewoon doen.

Ik hoor hier en daar al om me heen: jullie gaan weg als twee jongens, komen terug als twee mannen. We zullen het zien. Wanneer we terugkomen, als alles volgens ons enige plan loopt dat we hebben, is het november 2009. Dat zal beteken dat ik pas weer in 2010 ga studeren, dan ben ik 20 jaar. Dit geeft de gelegenheid om eerst nog een paar maanden in Nederland te werken, om daarna een goede kamer in de buurt van mijn studie te zoeken. Maar zoals de tijd al aangeeft, dat is pas over 2 jaar. Eerst staat er een heel ander avontuur te wachten, hopelijk één van de mooiste ooit uit mijn leven. Ik durf niet te zeggen wat we allemaal in Australië gaan meemaken, het zou de verwachtingen te hoog maken, maar stiekem hoop ik op de mooiste dingen.

We zullen zo af en toe een verhaaltje over hoe het er is en wat we allemaal gedaan hebben online plaatsen. Waar dit exact is zal later bekend worden gemaakt. Voorlopig is het nog geen eind november en moet er nog heel veel gebeuren willen we daadwerkelijk vertrekken. Ik heb het al vaker gezegd: Ik heb wel zo’n grote bek, en zoveel plannen, maar nu moet ik het eerst nog wel waarmaken. Ik werk de laatste maanden hard, maar de komende maanden moet ik nog drie keer zoveel harder werken wil ik het geld hebben om hier te vertrekken.

Het schrijven van verhaaltjes zal waarschijnlijk voorlopig nog van mijn hand komen, dit was het tot zover. We’ll keep you updated!

David Hielkema