It is about taking these steps.
Wil je direct op de hoogte worden gehouden wanneer er op DavidHielkema.nl een nieuw bericht wordt geplaatst? Schrijf je dan in op de mailinglist!
Even je mailadres achter laten en de volgende keer krijg je een automatische mail wanneer er een nieuw bericht te vinden is…
Handig en efficiënt. Just do it.
Ik was net 19 jaar en zat een kleine week in Australië. Dat is alweer drie jaar geleden. Sindsdien zijn er maandelijks blogs uitgekomen over mijn leven. Ik denk oprecht dat je het de titel ‘mijn leven’ mag geven. Ik heb nooit voor geld geschreven. Ik heb nooit geschreven om populair te zijn of om beter te zijn dan anderen. Ik wilde altijd mijn ervaringen delen. Ik wilde mijn gedachten delen. En ik wilde altijd aantonen dat reizen iets geweldigs is. Drie jaar is lang en ik ben er ondertussen wel achter gekomen dat reizen niet alleen maar glitter en goud is. Er zijn moeilijke tijden. (more…)
Twee jaar reizen zijn verstreken. Erger nog, ik zit over de twee jaar heen. Ik heb zoveel meegemaakt en gezien. Velen verhalen zijn hier geschreven, ik heb over mijn gevoelens verteld. Als ik schrijf ben ik een open boek. Het wordt gewaardeerd door velen. Dat doet me goed, en zeker om het elke keer terug te zien in die paar reacties. Maar waar een begin is, is ook vaak een einde. En dat zit er aan te komen. (more…)
Peru staat in teken van mijn familie. Met mijn vorige verhaal over Machu Picchu heb ik mijn gevoelens hierover uitgedrukt. Woorden zijn prachtig, maar foto’s geven de impressie. Dankzij mijn lieve broeder Jonathan staat onze vakantie hieronder uitgedrukt in foto’s. De nemers van vrijwel alle foto’s zijn Gerard en Jonathan. Dank gaat uit naar jullie. Het is een prachtige collage geworden. (more…)
Er schiet een film door mijn hoofd. Een film waarin ik iemand zie zitten in een trein die omringd is door exotische elementen. Ik herinner het me goed: de jongen met de backpack, zijn Westerse kleren, de ogen op hem gericht, de kippen kakelen rondom hem en de gelukzalige glimlach. Een trein zoals je die alleen in een film ziet. Opeens realiseer ik me, terwijl de film langzaam doorspeelt en de hoofdpersoon contact maakt me de lokale mensen, dat dit ooit één van mijn dromen was. (more…)
Gideon, 9 jaar. Hij rent naar boven. Waarom? Om als één van de eerste bezoekers bij de ingang van Machu Picchu te staan. Om de waarde van deze plek te kunnen inhaleren zonder dat er duizend onbekenden om je heen staan. Om de zonsopgang te zien waarin Machu Pichhu verwarmd zal worden. Om de rust van de natuur te kunnen horen zonder dat er constant een klik van een camera tussenin komt. (more…)
In front of the mine
We zitten op een hoogte van 4060 meter. Ik ervaar barstende hoofdpijn en heb last van zuurstofgebrek. Ik kauw op coca bladeren. Niet voor een religieuze functie, zoals de lokale bevolking dit doet bij offers aan Moeder Aarde en de Goden, maar voor een beter uithoudingsvermogen. Het is smerig en ik houd het met alle moeite kokhalzende in. (more…)
Op de zoutvlaktes
Ik zucht, steun, denk erover na, krijg een raar gevoel in mijn buik en maak plannen voor de hele week. Wat is er toch met me aan de hand? Drie maanden Rio hebben iets met me gedaan. Nog één week en dan gaat de gouden duim weer omhoog. De weg naar Peru, waar ik eind juli mijn familie zal weerzien, gaat lang zijn. Drie weken van liften staat voor de boeg, terwijl drie maanden Rio wordt afgesloten. (more…)
Estrela de Favela Dames